"నేను ఎవరు?"

=======
...అన్న ప్రశ్న, తరతరాలుగా, అలోచించే మనిషిని తొలిచే ప్రశ్న ... నాకూ వచ్చింది. ఎవరయినా నన్ను "నీవెవరు?" "నీవేంటి" అని అడిగితే చెప్పడం సులభమేకానీ,
నాకు నేను చెప్పుకోడానికి ఆ సమాధానాలు సరిపోవడంలేదు.
సమాధానపరిచే జవాబులకోసం చాలా వెతికాను.
పుస్తకాల్లో, మాటల్లో, మతాల్లో, మార్మికతల్లో, తత్వాల్లో.
ఆశ్రమాల్లో, ఆలయాల్లో, గ్రంధాలయాల్లో.
ఒంటరిగా, సమూహాల్లో.
పలు చోటులలో, పలు కాలాలలో, పలు మార్లు.
కొన్ని బాగా అనిపించాయి. కొన్ని మోసం అనిపించాయి. కొన్ని తమాషాగా అనిపించాయి.
కానీ ఏదీ తృప్తి కలిగించలేదు.
ఒక భావం మాత్రం బలపడింది.
"ఆ ప్రశ్నకి ఎవరికి వారు సమాధానం వెతుక్కోవలసిందే."
"ఎవరి సత్యం వారు ఆవిష్కరించుకోవలసిందే!"

తర్కాన్ని జోడించి చూస్తే ... "నేను ఎవరు?" అన్న ప్రశ్నకి మరో రూపం
"నేను కానిది ఎవరు?" లేక "నేను ఎవరు కాదు?"
ఆ ప్రశ్నలకి సమాధానం కోసం ప్రయత్నించడం, తొలి ప్రశ్న కంటే సులువనిపించిది.
తనని తాను లోతుగా, నిజంగా చూసుకుని తెలుసుకోవడం కంటే ... తాను కానిదాన్ని చూడడం, అనుభూతి చెందడం సులభమేమో మానవ నైజానికి!
అంతా కలిపి చూసుకోవడం కంటే, విభజించి చూసుకోవడం సులువేమో బుర్రకి !!

మళ్ళీ ఆలోచనలు. ఎడతెరుగని ఆలోచనలు. మరిన్ని ప్రశ్నలు !
"నేను-కాని దాన్ని వర్ణించడం ఎలా?"
"నాకూ, నేను-కాని దానికీ తేడా ఏంటి?"
"అసలు ఇలా... 'నేను-ఐనదీ, నేను-కానిదీ' అనే ద్వైతం ఎందుకు?"
"నాకూ, నేను-కాని దానికీ సంబంధం ఏంటి?"
జవాబులుగా... ముందు చదివినవి, విన్నవి గుర్తొచ్చేవి.
అవి సరిపోయినా, నా అంతరాళాల్లోంచి రాలేదోమో అనే అసంతృప్తి.

ఆలోచిస్తూ అలసి పడుకున్న ఎన్నో ఆలస్యపు రాత్రుల తరువాత,
ఓ రాత్రి మూడు గంటల ప్రాంతంలో, గుర్తులేని ఓ స్వప్నం ... ఏదో తట్టిలేపింది.
లేచి కూర్చునేంతవరకూ ఆగని భావం.
ఆ స్థితి తొలుత అసంబద్దంగా అనిపించినా, ఎప్పట్నించో వెతుకుతున్న సంబంధమేదో తటాలున స్ఫురించిన సమాధానంలా కుదిపేసింది.
అప్పుడు రాసుకున్నదే ఇది:
-------------
"నన్ను నేను తెలుసుకోవడానికే - నీవు
నిన్ను నీవు తెలుసుకోవడానికే - నేను !

పలు నేనుల్లో- పలు నీవుల్లో - పలు వాళ్ళల్లో
పలు వాటిల్లో- పలు వేళల్లో
తనను తాను తెలుసుకుంటూ,
అంతటా ఒకటే శక్తి !

తననుంచి తనే దాక్కుంటూ తనే వెతుక్కుంటూ
తనను తాను కలుసుకుంటూ తెలుసుకుంటూ
అంతటా ఒకటే శక్తి !

నన్ను నేను గ్రహించడానికే - నేను కానిదంతా
నిన్ను నీవు గ్రహించడానికే - నీవు కానిదంతా !!"
--------
నాకోసమే రాసుకున్నాను. ఎప్పట్లాగే.
స్వాతిశయంతో చెప్పడంలేదు గానీ,
సరళంగా నాకు నేను చెప్పుకోగలిగే, లోతయిన భావం నిండిన
చాలా తక్కువ కవితల్లో(?) ఇదొకటని నాకనిపిస్తుంది.
రాసుకున్నపుడూ అనిపించింది. ఛాలా కాలం గడిచినా ఇపుడూ అలానే అనిపిస్తుంది.
అందుకే ఇక్కడ ఇంత వివరంగా రాయడం.